Nova Scotia Duck Tolling Retriever - Niewierskie Łąki FCI - Hodowla z tradycjami

Karma dla psa, karma dla kota, Klub Hodowcy Husse
Idź do spisu treści

Menu główne

Nova Scotia Duck Tolling Retriever

Nasze Psy > Opis Ras

Nova Scotia Duck Tolling Retriever

Kraj pochodzenia: Kanada.
FCI nr 312/05.02.1999/GB
Klasyfikacja FCI:  Grupa 8 - Aportery, płochacze i psy dowodne. Sekcja 1 - Aportery Podlega próbom pracy.

WYGLĄD OGÓLNY:
Pies średniej wielkości, silny, zwarty, harmonijny, dobrze umięśniony, o średnim lub mocnym kośćcu; zwinny, czujny i zdecydowany.

CHARAKTER I TEMPERAMENT:
Pies wysoce inteligentny, łatwy w układaniu, bardzo wytrwały. Silny i dobry pływak, urodzony i wytrwały aporter na lądzie i w wodzie, zawsze gotowy do pracy.

GŁOWA:
O czystej rzeźbie, nieznacznie klinowata.  
Czaszka: szeroka, lekko zaokrąglona, guz potyliczny nie wystający; policzki płaskie. Głowa musi być proporcjonalna w stosunku do wielkości ciała.
Stop: Umiarkowanie zaznaczony.  
Nos: Grzbiet nosa zwęża się od nasady do wierzchołka, nozdrza rozwarte. Kolor zlewa się z umaszczeniem lub czarny.
Kufa: Zwęża się w prostej linii od stopu do wierzchołka nosa. Silna, nie wystającą żuchwą. Dolna linia kufy prawie prosta, a jej głębokość u nasady większa niż ta mierzona z przodu. Włos na kufie krótki i delikatny.
Wargi: Przylegają bardzo ściśle; z profilu tworzą delikatny łuk.
Szczęki/uzębienie:  silne, o delikatnym chwycie. Ścisły zgryz nożycowy; wymagane jest pełne uzębienie.
Oczy: Dość szeroko osadzone, o migdałowym kształcie, średniej wielkości. Koloru od bursztynowego do brązowego;
Uszy: Trójkątne, średniej wielkości, osadzone wysoko i dobrze z tyłu czaszki z delikatnie uniesioną podstawą, dobrze owłosione, na zaokrąglonych końcówkach włosy krótkie.

SZYJA:
Mocno umięśniona, dobrze wysklepiona, średniej długości, bez podgardla.

TUŁÓW:
Linia górna: Prosta i pozioma.
Grzbiet: Krótki i prosty.
Lędźwie: Silne i umięśnione.
Klatka piersiowa: Głęboka, mostek sięgający łokci. Żebra dobrze wysklepione, nie są ani beczkowate ani płaskie.
Brzuch: Umiarkowanie podciągnięty.

OGON:
Stanowi naturalne przedłużenie opadającego zadu, szeroki u nasady, mocno owłosiony, sięga przynajmniej do stawu skokowego. Ogon może być noszony poniżej linii grzbietu, z wyjątkiem, kiedy pies jest w stanie czujności - wtedy wygina go mocno ku górze, ale nigdy nie zarzuca na grzbiet.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: proste, o mocnym kośćcu.
Łopatki: Muskularne, kości łopatek sięgające daleko do tyłu, dobrze osadzone, dające wyraźny kłąb przechodzący w krótki grzbiet. Łopatki i ramiona mniej więcej równej długości.
Łokcie: Powinny przylegać do ciała, nie odstające ani zbyt wciśnięte, pracujące prosto i równo.
Śródręcza: Mocne, lekko pochylone.
Przednie łapy: Z mocną błoną pławną; średniej wielkości, zwarte i okrągłe, palce dobrze wysklepione z grubymi opuszkami. Palce szczątkowe mogą być usunięte.
Kończyny tylne: Zad muskularny, szeroki i kwadratowy. Kątowanie tyłu i przodu powinno być harmonijne. Kości uda i podudzia są w przybliżeniu tej samej długości.
Uda: Dobrze umięśnione.
Stawy kolanowe: Dobrze kątowane.
Stawy skokowe: Nisko ustawione, nie są zwrócone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz. Nie powinno być wilczych pazurów.
Tylne łapy: Takie same jak przednie.

CHÓD I RUCH:
Pies łączy wrażenie sprężystości i siły; ruchy energiczne, o dobrym wykroku przednich kończyn i silnym napędzie tylnych. Łapy nie powinny być zwrócone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz, kończyny poruszają się w linii prostej.

SZATA:
Włos: Rasa ta została wyhodowana w celu aportowania z lodowatej wody, tym samym musi posiadać wodoodporną, dwuwarstwową okrywę włosową: włos okrywowy średniej długości i twardości, z gęstym i bardziej miękkim podszerstkiem. Włos na grzbiecie może być lekko falisty, ale w każdym innym miejscu jest prosty. U niektórych psów zimą mogą tworzyć się długie, luźne fale na podgardlu. Delikatny włos umiarkowanie okrywa podgardle, miejsca za uszami, tylną stronę ud oraz przednie łapy.
Umaszczenie: Różne odcienie czerwonego lub pomarańczowego z jaśniejszym piórem na spodniej stronie ogona. Zwykle występuje przynajmniej jedno z białych znaczeń: na koniuszku ogona, na łapach (nie może jednak sięgać powyżej nadgarstka lub stawu skokowego), na przedpiersiu oraz jako strzałka na głowie. Psy wysokiej klasy nie powinny mieć obniżanej oceny za brak białych znaczeń. Pigment nosa, warg oraz powiek powinien być koloru cielistego, zlewać się z umaszczeniem lub być czarny.

WYMIARY:  
Idealna wysokość w kłębie:
pies 48-51 cm
suka 45-48 cm
Jeden cal (2,5 cm) powyżej lub poniżej idealnej wysokości stanowi dopuszczalne odchylenie.
Waga: powinna być proporcjonalna do wielkości i kośćca psa -
45-51 funtów (20-23 kg) dla psa;
37-43 funty (17-20 kg) dla suki.

Wady: Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady.
Uwaga: Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego